BB-FANFICTION

ชีวิตคนเราไม่ได้เบาเหมือนปุยเมฆ…

ที่จะได้ปล่อยให้ลอยไปไหนก็ได้ แล้วแต่ลมจะพาไป

ไม่ต้องมีใครมาชักนำ ไม่จำเป็นต้องมีคนมาถือสายป่าน

เพราะชีวิตไม่ใช่ว่าวที่จะสามารถกำหนดทิศทางของตัวเองได้

.

..

แต่ชีวิตของเค้ายิ่งใหญ่กว่านั้น…

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ลอยวนเวียนเชยปากแก้วกาแฟรูปทรงสวย ชวนหลงใหล น่าลิ้มลอง เมื่อปากเรียวได้รูปของเด็กหนุ่มสัมผัสกับปากแก้วรูปทรงสวย ลิ้นก็ได้ลิ้มรสกาแฟเข้มข้นนั้น

มันทำให้เค้ารู้สึกจิตใจ ว่างเปล่า……….

ควอนจียงชอบเปรียบตัวเองเหมือนกาแฟ

มีทั้งร้อนและเย็น

มีหลายชนิด หลากสายพันธุ์

และมีครบทุกรสชาติ

เค้าถือว่ากาแฟที่เข้มข้นนั้น ก็เหมือนกับชีวิตที่เข็มแข็ง

ชีวิตเข้มแข็งที่จะทำให้ตัวเองอยู่รอดในสังคมจอมปลอม ที่อยู่ใต้การสร้างภาพ

ใช่แล้ว การสร้างภาพพจน์ที่ทำให้ตัวเองดูดี

เหอะ . . ไร้สาระสิ้นดี

สังคมชั้นสูง คุณภาพชีวิตสูง ฐานะสูง เงินทองก็สูง แต่ความจริงใจ… ต่ำติดดิน

เค้าจึงต้องมีความเข้มข้นในชีวิตเป็นตัวตั้งตัวตีสำคัญ

ไม่ว่ายากดีมีจน ก็สามารถใช้ชีวิตที่มีความหลอกลวงเป็นตัวขีดเส้นใต้ของชีวิตได้
จริงอยู่ที่เค้าเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ในครอบครัวที่ต้องคอยสร้างภาพ ในครอบครัวที่ต้องสวมหน้ากาก…

แต่ก็ใช่ว่ามันจะมีความสุขเสมอไปนิ

เด็กหนุ่มทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง

ท่ามกลางเมืองที่เต็มไปด้วยเจริญรุ่งเรืองนั่น……..

จะมีซักกี่คนที่มีความสุขกับมันจริงๆ

“คุณหนูค่ะ ท่านประธานเรียกพบค่ะ” เสียงสาวใช้ดังขึ้นฉุดเค้าให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“ไอ้บ้านั่นมันกลับมาแล้วรึไง…” ได้ยินใครเรียกมันทีไร ก็เหมือนมีคนจุดไฟ ใกล้ๆ แก๊ซรั่วทุกที เด็กหนุ่มละสายตาจากเมืองด้านนอกหน้าต่าง พร้อมกับหันตัวกลับมามองสาวใช้ช้าๆ

“นี่ชอนซา…”

“เอ่อ อะไรเหรอค่ะคุณหนู..” สาวใช้ขานกลับช้าๆ เพราะรู้ฤทธ์เดทของผู้ชายตรงหน้าดี

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ถึงเธอจะอายุมากกว่าฉันแค่ไม่กี่ปี แล้วฉันก็โตแล้ว วันหลังไม่ต้องมาเรียกฉันมาคุณหนูอีก ยัยบ้าเอ๋ย !!” ควอนจียงสถบเสียงดังพร้อมกับโยนแก้วกาแฟใส่สาวใช้อย่างไม่สบอารมณ์

“แต่ท่านประธาน…”

“เธอก็น่ารู้จะว่าฉันนิสัยเป็นยังไงนะอิมชอนซา..” เขาเดินเข้าไปใกล้สาวใช้ พร้อมกับจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ

“……” เสียงวางอำนาจของผู้ชายตรงหน้าทำให้ชอนซากลัว กลัวจนไม่กล้ามองหน้า แล้วก็น้ำตาของความกลัวก็ก่อเกิดขึ้น อารมณ์ของเขาไม่เคยคงที่สักครั้ง ขึ้นๆลงๆตลอดเวลา มันเป็นสิ่งที่น่ากลัวนัก

“จำไว้ใส่สมองน้อยๆของเธอซะว่า สำหรับคนอย่างฉันไม่มีคำว่าแต่ จำไว้ซะ!!” เด็กหนุ่มผลักเธอล้มไปด้านข้าง แล้วเดินผ่านไปอย่างไม่ใยดี

“T T”

“อ่ออีกอย่าง เก็บเศษแก้วพวกนั้นไปทิ้งด้วยละ หวังว่าคุณหนูของเธอคนนี้กลับมาคงไม่เห็นมันอีกนะชอนซา หึ แล้วก็ฝากบอกไอ้บ้านั้นว่าจะไปตายที่ไหนก็ไปตายซะ !!” ควอนจียงเดิมยิ้มพอใจออกไปจากห้อง ทิ้งให้สาวใช้มีหวาดกลัวกับการกระทำของเค้าอยู่เต็มอก การกระทำครั้งนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เค้าไม่สนใจหรอก

ก็อย่างที่ว่า ชีวิตเค้าเปรียบเหมือนกาแฟ

และดูเหมือนกาแฟรสชาติเข้มข้นในตอนนี้

จะขมบาดลึกในจิตใจของใครหลายคนเลยทีเดียว .

------------------------------------------------------------ *

2bcon.